Isaac Jacob von Petri przygotował pierwsze plany działań melioracyjnych w 1766, zakładając że rozpoczęcie prac nastąpi od strony Kostrzyna. Ostatecznie rozpoczęto je od strony Gorzowa i Borka z jednoczesnym przeprowadzaniem akcji zasiedlania kolonistami. Likwidowano wyspy, odgałęzienia, zakola, starorzecza i mokradła (Wieprzyce, Chwałowice, Kołczyn, Koszęcin), a następnie dopiero usypywano wały przeciwpowodziowe (pierwszy z nich powstał w 1767). W kolejnych latach prace kontynuowano, regulując bieg rzeki, budując dalsze wały, a poza nimi rozległą sieć rowów melioracyjnych i kanałów ulgi, mających za zadanie odprowadzać nadmiary wód do Warty. Wszystkie czynności wykonywano ręcznie, w trudnych, a często niebezpiecznych dla pracowników warunkach. Na lewym brzegu Warty powstał Kostrzyński Zbiornik Retencyjny (5100 ha), rozciągający się od Kostrzyna do Słońska. Jako rok zakończenia inwestycji przyjmuje się 1787, kiedy to ukończono prace przy kopaniu 10-kilometrowego Kanału Fryderyka Wilhelma (Friedrich-Wilhelm-Kanal). Z uwagi na liczne podtopienia i powodzie, częstokroć rujnujące wysiłek włożony w budowę, prace były jeszcze kontynuowane, aż do początku XX wieku.