Istniała również grupa nazw nawiązujących do miast niemieckich o dynamicznej gospodarce - Mannheim, Stuttgart i Neu Dresden (wszystkie nazwy w pisowni oryginalnej).
Po 1945 większość tych nazw uległa zmianom – zachowały się Altona i Malta (części wsi polscy koloniści w ogóle nie próbowali zasiedlić i sieć osadnicza uległa znacznemu przerzedzeniu, co wywołane było praktykowanymi odmiennymi zasadami gospodarowania ziemią, w tym całkowitym brakiem doświadczenia w uprawie ziem wysoko uwodnionych).
Poszczególne działki zasiedlane przez kolonistów miały najczęściej wymiary 50-70 x 70-120 m. Posadawiano na nich kilka budynków – w największych gospodarstwach nawet do siedmiu. Wsie miały charakter rozproszony, a zabudowania sytuowano na wzniesieniach naturalnych, bądź sztucznie usypanych. Występowały też ulicówki i rzędówki. Drogi wiejskie obsadzano głównie lipami i kasztanowcami. Zabudowa w dużej mierze miała charakter zunifikowany, a projekty były powtarzalne (typowe obiekty projektowali inżynierowie z otoczenia Franza von Brenkenhoffa). Charakterystyczną cechą osad były zbory protestanckie konstrukcji ryglowej (mur pruski), częstokroć umieszczane na sztucznych, najbardziej wyniesionych wzniesieniach (teoretycznie błota były terenem wolności religijnej, gdzie nie dokonywano żadnych prześladowań za wyznawaną wiarę).