Leśnictwo – rodzaj królewszczyzny występujący na Podlasiu i w Wielkim Księstwie Litewskim w XVI i XVII wieku. Obejmowało kompleksy leśne i znajdujące się w nich wsie. W drugiej połowie XVI w. w Polsce było ich 4: bielskie, goniądzkie, knyszyńskie i tykocińskie. W XVII w. pozostały tylko leśnictwa bielskie i knyszyńskie. Na Litwie istniały leśnictwa: nowodworskie, perstuńskie, przełomskie, sokólskie. Pierwsze były zlokalizowane w obrębie ekonomii grodzieńskiej. Leśnictwo białowieskie istniało obok ekonomii brzeskiej, a leśnictwo szawelskie funkcjonowało w ramach ekonomii szawelskiej. Ordynacja królewskich puszcz Wielkiego Księstwa Litewskiego”, z lat 1636–1640 wymienia następujące leśnictwa: rudnickie; olkiennickie; orańskie, przełajskie i mereckie; jezierskie, sałackie i stryjowskie; sokólskie; nowodworskie; persztuńskie; przełomskie; białowieskie i kamienieckie; bersztańskie i zabłockie; koniawskie i dubickie.
Kompleksy dóbr zamieszkiwała specyficzna ludność: osocznicy, bartnicy, pasiecznicy, strzelcy i strażnicy puszczy.