Franciszek Gąsiorowski (ur. 4 października 1876 w Strachocinie Szlacheckim k. Makowa Mazowieckiego, zm. 25 września 1939 w Warszawie) – polski duchowny rzymskokatolicki, działacz związkowy, poseł na Sejm II Rzeczypospolitej.
Życiorys Był synem właściciela folwarku Józefa i urzędniczki Weroniki z Trawińskich, bratem historyczki Natalii Gąsiorowskiej-Grabowskiej. Ukończył prywatną szkołę realną i warszawskie seminarium duchowne, 1896 został członkiem koła księży Collegium Secretum. W 1900 wstąpił do Ligi Narodowej, 1905 był współzałożycielem Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich (SRCh), a 1906 Polskiego Stowarzyszenia Chrześcijańskiej Służby Domowej, współtworzył również ChD i był członkiem jej Rady Naczelnej i Zarządu Głównego. Prowadził pracę społeczną i oświatową wśród robotników, 1903-1904 współredagował pismo "Do Swoich" i należał do Towarzystwa Oświaty Narodowej, w jego mieszkaniu odbywały się konspiracyjne zjazdy i zebrania i przechowywano broń. Przed 1914 był prefektem na pensji Zofii Sierpińskiej (późniejszym Żeńskim Gimnazjum Filologicznym Z. Sierpińskiej) w Warszawie. Od 1910 wydawał pismo "Pracownica Katolicka". Podczas I wojny światowej należał do POW, organizował fundusze dla Legionów Polskich, po wojnie został prezesem Związku Zawodowego Chrześcijańskiej Służby Domowej.