Objawy Obydwa patogeny wywołujące tę chorobę dają takie same objawy. Początkowo są to niewielkie, okrągłe skupiska białego nalotu na powierzchni liści i ogonków liściowych. Później powiększają się one, łączą z sobą, tak, że w końcu cała powierzchnia, lub znaczna jej część staje się biaława od nalotu. Liście silnie porażone zamierają.
Epidemiologia Obydwa wywołujące tę chorobę patogeny zimują na dwuletnich lub wieloletnich pędach roślin. W Polsce dyniowate uprawiane są jako rośliny jednoroczne, infekcji pierwotnych na plantacjach dokonują więc konidia lub askospory powstałe na roślinach uprawianych w szklarniach, ewentualnie pochodzące z innych dziko rosnących roślin żywicielskich. Wiatr może je przenosić nawet na duże odległości. Na zainfekowanvch roślinach na plantacjach wytwarzane są konidia, które dokonują infekcji wtórnych.
Ochrona Najlepszą metodą ochrony przed tą chorobą jest uprawa odmian genetycznie na nią całkowicie, lub przynajmniej częściowo odpornych. Chemiczna ochrona polega na stosowaniu fungicydów siarkowych lub triazolowych (bupyrimat) od momentu wystąpienia pierwszych objawów choroby. Opryskiwania tymi preparatami należy powtarzać co 7–14 dni. W uprawach pod osłonami dodatkowo stosuje się opryskiwanie fungicydami pirymidynowymi oraz preparatami sporządzonymi z naturalnych surowców. Skuteczny jest np. ekstrakt z nasion i owoców grejpfruta.
Przypisy
Kategoria:Grzybowe choroby roślin