Z pewnością byli jednymi z najdzielniejszych ludzi, jakich kiedykolwiek poznałem."
25 sierpnia 1940 został ranny po ostrzelaniu w powietrzu jego Spitfire’a przez Bf 110 i awaryjnie lądował na uszkodzonym samolocie.
Od 7 marca 1941 służył kolejno: w 317 dywizjonie myśliwskim „Wileńskim”, w 303 dywizjonie myśliwskim im. T. Kościuszki, w 302 dywizjonie myśliwskim „Poznańskim”. Od 1 stycznia 1943 był w 306 dywizjonie myśliwskim „Toruńskim”. W tym samym roku odbywał szkolenie w nocnym lataniu. W 1944 latał w kilku brytyjskich dywizjonach oraz w 307 nocnym dywizjonie myśliwskim „Lwowskich Puchaczy”.
Po II wojnie osiadł w Wielkiej Brytanii, gdzie został naturalizowany 8 grudnia 1949. W roku 1948 został awansowany na stopień kapitana RAF (flight lieutenant)Second Supplement to The London Gazette, 8th October 1948. Później używał nazwiska Peter Raymond. Zmarł w Londynie 8 maja 1965. Z małżeństwa z Jadwigą Wieczerzyńską pozostawił dwóch synów: Pawła (ur. 1946) i Krzysztofa (ur. 1950), zamieszkałych w Anglii.