Musa ibn Dżafar al-Kazim (, Mūsá ibn Ǧaʿfar al-Kāẓim; ur. 10 listopada 745 w Medynie, zm. 4 września 799 w Bagdadzie) – według szyitów (imamitów) siódmy prawowity przywódca muzułmańskiej wspólnoty.
Prawnuk Alego ibn Husajna, wnuk Muhammada al-Bakira, syn Dzafara as-Sadika. Podczas jego życia rządziło (według szyitów, uzurpowało władzę) kilku kalifów sunnickich: Marwan II, As-Saffah, Al-Mansur, Al-Mahdi, Al-Hadi i Harun ar-Raszid. Aresztowany i więziony kilkakrotnie, zmarł otruty z rozkazu tego ostatniegoAtaya, S. „Running Head” w Islam: Peace & Terrorism, Brief History, Principles and Beliefs, s. 68. .
Dysputy teologiczne Harun ar-Raszid Pewnego dnia Musa al-Kazim i Harun ar-Raszid byli razem w pobliżu miejsca spoczynku Mahometa w Medynie. Aby udowodnić swoją legitymizację władzy, ar-Raszid skierował słowa w stronę grobu: „Pozdrawiam Ciebie, o proroku Boga, ten który jesteś moim kuzynem!”. Na co al-Kazim odpowiedział: „Pozdrawiam Ciebie, mój drogi ojcze!”, co rozwścieczyło ar-Raszida: „Abul-Hasan (al-Kazim), sława jak twoja prawdziwie winna być wychwalana.”Donaldson, Dwight M. (1933). The Shi'ite Religion: A History of Islam in Persia and Irak. Burleigh Press. s. 152–160.