Ponieważ większa masa oznacza większą siłę grawitacyjną, której przeciwdziałać musi ciśnienie, to zachodzi zależność:
a zatem wraz ze wzrostem masy białego karła jego promień maleje. W przypadku skrajnie relatywistycznym, elektrony poruszają się z prędkościami bliskimi prędkości światła w próżni i ciśnienie jest proporcjonalne do gęstości w potędze 4/3. Dla masy zbliżającej się do granicy Chandrasekhara, promień białego karła dąży do zera.
Temperatury powierzchniowe najgorętszych białych karłów sięgają 150 000 K. Gwiazdy te mogą być źródłem miękkiego promieniowania rentgenowskiego. Na podstawie obserwacji polaryzacji promieniowania stwierdzono, że niektóre białe karły posiadają pola magnetyczne o natężeniach od 2000 do miliarda gausów.
Białe karły w układach podwójnych Biały karzeł w układzie podwójnym gwiazd akreuje masę z towarzysza. Na jego powierzchni może wówczas dochodzić do eksplozji termojądrowych wskutek fuzji wodoru – pojaśnienie takiej gwiazdy obserwujemy jako nową. Słabsze, cykliczne pojaśnienia białego karła są znane jako zjawisko nowej karłowatej.