Zakażenie i patogeneza Wirus może rozprzestrzeniać się zarówno z osobnika na osobnika, jak i z matki na niewyklute potomstwo. Druga z tych dróg nie ma praktycznego znaczenia, gdyż zachorowanie wewnątrz jaja niemal zawsze prowadzi do obumarcia płodu. Wirus bardzo łatwo przenosi się między gęsiami poprzez kał chorych ptaków, zanieczyszczoną wodę lub pokarm, sprzęt hodowlany. Replikacja DDV następuje w komórkach ściany jelit, następnie przedostaje się on z krwią do narządów wewnętrznych i powoduje ich zniszczenie.
Objawy Okres inkubacji trwa od trzech do dziesięciu dni i w znacznym stopniu zależy od wieku zarażonego zwierzęcia (im młodsze, tym krótszy). Ptaki tracą apetyt, szukają ciepłych miejsc, występuje apatia i utrata upierzenia. W niektórych przypadkach mogą wystąpić także: biegunka, wodobrzusze, zapalenie spojówek, martwica tkanek jamy ustnej. W przypadku piskląt młodszych niż dwa tygodnie choroba jest zazwyczaj śmiertelna, odsetek rekonwalescentów rzadko przekracza 20%, niekiedy jest zerowy. W ostrej postaci choroby główną przyczyną śmierci jest martwica wątroby. Gdy zarażone pisklę jest starsze, jego szanse na przeżycie wynoszą nawet 70–80%, ale proces zdrowienia trwa bardzo długo.