Ludwik Bernard Klama (ur. 20 sierpnia 1905 w Chorzowie, zm. 23 stycznia 1973 w Głuchołazach) – uczestnik I i II powstań śląskich, działacz ruchu oporu na Górnym Śląsku w latach II wojny światowej, żołnierz, harcerz, komendant hufca ZHP w Lublińcu, komendant Śląskiej Chorągwi Harcerzy, założyciel lublinieckiej komórki Organizacji Orła Białego, zasłużony dla Ziemi Lublinieckiej i Głuchołazów działacz społeczny odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.
Życie i działalność społeczna Ludwik Klama urodził się 20 sierpnia 1905 roku w Chorzowie jako najstarszy z czworga dzieci Pauliny zd. Świerc i Walentego Klamy. Po ukończeniu szkoły ludowej w Chorzowie w 1919 pracował jako pomocnik biurowy w Oberschlesische Stickstoffwerke AG Königshütte – późniejszej Państwowej Fabryce Związków Azotowych w Chorzowie. Należał do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Brał udział w I powstaniu śląskim jako łącznik na terenie Chorzowa Starego i kurier przy komendzie Polskiej Organizacji Wojskowej w Chorzowie (dowódcą był jego ojciec – Walenty Klama). Uczestniczył także w II powstaniu śląskim, gdzie pełnił funkcję łącznika pod dowództwem Marcina Watoły na terenie Chorzowa Starego. W związku z tym, że jego ojciec w okresie plebiscytu na Górnym Śląsku był organizatorem wieców narodowych, Ludwik Klama roznosił ulotki i karty do głosowania po domach.