W marcu 1939 podczas zjazdu Okręgu Śląskiego ZHP w marcu 1939r. Ludwik Klama został wyróżniony Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz mianowany komendantem Śląskiej Chorągwi Harcerzy, którą to funkcję pełnił do 22 sierpnia 1939. 23 sierpnia 1939. został zmobilizowany i przydzielony do 74. Górnośląskiego Pułku Piechoty stacjonującego w Lublińcu w stopniu starszego strzelca. W składzie tego pułku brał udział w bojach wrześniowych, między innymi pod Złotym Potokiem. 17 września został ranny w boju pod Kowolem, a 24 września dostał się do niewoli niemieckiej w okolicach Lublina. Po zwolnieniu z obozu przejściowego w Szydłowie pod Radomiem, pod koniec października 1939 r. wrócił do Lublińca, skąd najpierw skierowany został do pracy w Waleńczowie, a następnie w Kłobucku. W tym czasie rozpoczął działalność konspiracyjną, najpierw kolportując pisma „Ku Wolności” i „Zryw” wśród harcerzy i mieszkańców Lublińca (od grudnia 1939 wspierali go w tym: harcerka Agnieszka Jaguś oraz instruktorzy Konrad Mańka i Jan Blacha, właściciela sklepu z tytoniowego) następnie tworząc na terenie powiatu lublinieckiego Tajną Organizację Wojskową „Orła Białego”, której był komendantem. Tworzył też konspiracyjną komendę hufca w Lublińcu. Wśród jego współpracowników znalazło się wielu harcerzy przedwojennych, w tym Konrad Mańka.