Specjaliści z Marynarki opracowali swoją metodę podniesienia.
18 września 1975 roku okręt ratowniczy R-21 rozpoczął podnoszenie większych elementów konstrukcji oraz brył ładunku zbyt ciężkich dla bomów jednostek należących do Muzeum. W październiku żuraw pływający należący do Marynarki Wojennej podniósł ostatnie duże elementy wraku. Następnie zostały one przetransportowane na barkę, gdzie z pomocą szkutników ze Stoczni Jachtowej rozebrano je na części, które wiązano linami i zatapiano w Motławie (niektóre z nich wydobyto z rzeki w 1996 roku). Po uporządkowaniu i skatalogowaniu wydobytych przedmiotów nurkowie z Muzeum oraz Marynarki Wojennej ponownie schodzili na miejsce, w którym znaleziono wrak, wydobywając pozostałe, mniejsze przedmioty
W lipcu i sierpniu 1976 roku wydobywano pozostałe na dnie kawałki kadłuba i drobne przedmioty. Zdemontowano też używaną wcześniej siatkę pomiarową. 11 sierpnia odbyło się ostatnie nurkowanie, po czym przez następnych 5 lat Muzeum skoncentrowało się na badaniach wraku „Solena” (W-6), leżącego w odległości kilku kabli od Miedziowca.