Epidemiologia Na żywych roślinach grzyb rozwija się jako pasożyt, na opadłych liściach jako saprotrof. Późną jesienią, w cieplejszych okresach zimy i wczesną wiosną na opadłych liściach rozwijają się apotecja. W maju następuje z nich wysiew zarodników dokonujących infekcji pierwotnej. Pewna ilość acerwulusów przezimowuje na opadłych liściach, i one także dokonują infekcji pierwotnej. W sezonie wegetacyjnym w acerwulusach na młodych liściach powstaje duża ilość zarodników, które dokonują infekcji wtórnej rozprzestrzeniając chorobę. Następuje to podczas deszczu, jego krople uderzając w acerwulusy powodują wydostawanie się z zarodników, a wiatr przenosi je na inne liście. Choroba szczególnie szerzy się więc podczas silnych i długotrwałych opadów związanych z dużym wiatrem. Minimalny okres zwilżenia liści potrzebny do wykiełkowania zarodników wynosi 12 godzin, a optymalna temperatura 16–21 °C. Czas od wykiełkowania zarodników do dojrzenia acerwulusów wynosi 8–12 dni, w czasie sezonu wegetacyjnego może więc powstać kilka generacji zarodników.