W latach 1957–1958 odbywał staż naukowy w USA, Kanadzie i Francji. W ramach stypendium ONZ poszerzał wiedzę na temat rehabilitacji osób z niepełnosprawnością.
Habilitował się w 1968 w zakresie pedagogiki specjalnej na Wydziale Psychologii i Pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1973 wykładał na Uniwersytecie Warszawskim.
Był założycielem i wieloletnim prezesem Polskiego Towarzystwa Walki z Kalectwem. Pełnił także funkcje eksperta ds. rehabilitacji i kształcenia osób z niepełnosprawnością w organizacjach międzynarodowych: ONZ, UNICEF i UNESCO. W latach 1962–1967 był kierownikiem Działu Rehabilitacji w Biurze Spraw Socjalnych ONZ.
Zainteresowania naukowe Interesował się problematyką rehabilitacji osób z niepełnosprawnością; początkowo dorosłych, później dzieci i młodzieży. Był zwolennikiem i propagatorem idei integracji społecznej i zawodowej.
Pochowany na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie. mały|Grób prof. Aleksandra Hulka na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie
Publikacje Podstawy rehabilitacji inwalidów (1961) Teoria i praktyka rehabilitacji