Jest bardziej prawdopodobne, że Ludwik czuł się nie wystarczająco nagrodzony za swoje wysiłki w wojnie przeciwko cesarzowi i delfinowi w 1282-84", niż to, że był człowiekiem "pełnym jazgodu".
W maju 1284 Ludwik otrzymał od Rudolfa prawo bicia monety na terenie Vaud, pośrednie cesarskie potwierdzenie jego władzy. W październiku Filip napisał do Eleonory Prowansalskiej, siostry Małgorzaty, żony Henryka III, i jej syna, wówczas król Edwarda, prosząc ich o arbitraż w sprawie skarg Ludwika. On również wysłał biskupa Aosta do Anglii, aby wyjaśnić problem dokładnie, ale angielski arbitraż okazał się nieudany i był, być może, tylko wybiegiem, aby opóźnić chwycenie za broń przez Ludwika.
Po śmierci Filipa, Louis wszczął szybko wojnę przeciwko bratu, ale on i Amadeusz porozumieli się w styczniu 1286. W zamian za hołd lenny, Ludwik dostał całe terytorium Vaud między rzekami Aubonne i Veveyse, w tym Moudon i Romont. Otrzymał również Saillon i Conthey w Valais i Pierre-Châtel w Bugey i roczną rentę w wysokości 400 liwrów viennois z apanaży Saint-Maurice d'Agaune i Villeneuve. Kilku panów z terenu Vaud pozostało wasalami hrabiego i ich ziemi nie były częścią baronii Vaud.