Budynek wieży ciśnień w Szamotułach, przy ulicy Wojska Polskiego 14, wykorzystywany do 1978 roku.

Historia szamotulskich wodociągów W Szamotułach, tak jak w innych miastach, zanim powstały wodociągi, wodę czerpano ze studni publicznych (znajdowały się: na rynku, przy kościele św. Krzyża oraz na placu Sienkiewicza). Zamożniejsi mieszkańcy budowali studnie w pobliżu swoich nieruchomości. Z kolei nieczystości wylewano do rynsztoków oraz zwożono do odstawni w rzeźni, niestety stamtąd część nieczystości dostawała się do rzeki Samy. Szamotuły będące częścią Wielkopolski znajdowały się w niemieckim posiadaniu. Niemcy po wygranej wojnie z Francją (1870–1871) uzyskały fundusze, które pozwoliły na rozwój infrastruktury drogowej, wodociągowej czy kanalizacyjnej nie tylko w dużych miastach, ale również mniejszych.

Również w Szamotułach wodociąg i kanalizację zbudowano ze środków kontrybucyjnych. Zarówno zaprojektowanie, jak i wykonanie szamotulskiego wodociągu i kanalizacji powierzono znanej z realizacji takich przedsięwzięć firmie inżyniera Heinricha Schevena z Düsseldorfu.