Po wojnie osiadła w Zakopanem. Została zaproszona do miejscowej otwarcia spółdzielni „Ład”. Przeprowadziła się w sierpniu 1945. Była nauczycielką, a w latach 1946–1969 dyrektorką Zakopiańskiej Szkoły Koronkarskiej, przekształconej w 1962 w Technikum Tkactwa Artystycznego im. Heleny Modrzejewskiej. Jej liczne kontakty pozwolił młodzieży na przygotowanie do zawodu i praktyki. W 1962 założyła eksperymentalne Technikum Tkactwa Artystycznego. Od 1945 projektowała dla Wydziału Przemysłu Artystycznego Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Zakopanem. W latach 1946–1984 była związana z Zakopiańskimi Zakładami Wzorcowymi nadzorowanych przez Cepelię jako kierowniczka artystyczna działu tkactwa i hafciarstwa. W 1950, kiedy zakłady włączono do spółdzielni, Bujakowa objęła nadzór nad zespołem tkaczek. W 1959 została konsultantką i projektantką w spółdzielni. Początkowo w projektowaniu tkanin współpracowała z innymi artystami, np. Michałem Byliną (Olimpiada, 1948) i Tadeuszem Brzozowskim (Biegacze, z 1955;