W latach 1933–1935 pełnił służbę w 59 pułku piechoty wielkopolskiej w InowrocławiuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 418. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 1 lipiec Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1933, s. 81. Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1935, s. 78.. Później został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza.
Na majora został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 60. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Do wiosny 1939 roku dowodził 4 kompanią graniczną „Olkieniki”.
Do mobilizacji sierpniowej 1939 roku był zastępcą dowódcy batalionu KOP „Orany”. 24 sierpnia 1939 roku w Porzeczu zmobilizował i objął dowództwo I batalionu 134 pułku piechoty (rezerwowego). Na czele tego oddziału walczył w kampanii wrześniowej. 10 września podczas postoju w lasach w okolicach wsi Majdan I batalion 134 pp mjr Hordta wraz z dywizyjną kompanią przeciwpancerną odparł atak zagonu pancernego i ogniem 7 dział przeciwpancernych zniszczył około 20 niemieckich czołgów. 27 września 1939 roku w Tereszpolu dowodzony przez niego oddział złożył broń.