Po śmierci Joela w marcu 2014 Ryan stał się jeszcze bardziej zmotywowany do ukończenia gry jako upamiętnienia swojego syna; kilka dni po pogrzebie powrócił do pracy. Do tamtego momentu gra skupiała się głównie na narracji ze strony Ryana i Amy. Została w około 70% napisana od nowa tak, by mocniej podkreślać relacje między Joelem a rodzicami. Pierwotnie gra miała kończyć się sceną, w której gracz ma przed sobą maszynę z wieloma dźwigniami, i dzięki możliwości poruszania nimi ma złudzenie kontroli; we wnętrzu maszyny dźwignie nie miały jednak połączenia z urządzeniem i kontrola nad sytuacją była niemożliwa. Po śmierci Joela rodzice chłopca doszli do wniosku, że ta scena nie jest już odpowiednia i zastąpili ją ostatnimi momentami z Joelem w katedrze, w otoczeniu sugerującym rozgrywanie się wydarzeń po śmierci. Ryan miał nadzieję, że gra pomoże innym poradzić sobie i otwarcie informować o stracie kochanej osoby. Zadecydowano, by twarze osób przedstawionych w grze były pozbawione jakichkolwiek cech. Ryan twierdził, że było to spowodowane zarówno ograniczeniami technicznymi (trudnością z zaprogramowaniem i ukazaniem animacji twarzy), jak i chęcią ułatwienia graczom wyobrażenia sobie samych siebie w danych sytuacjach.