Noclegownia w Gnieźnie – wybudowana w 1899 roku na terenie przyległym do powstałej w 1888 roku hali wachlarzowej starej lokomotywowni. Z wzniesioną wokół niej infrastrukturą kolejową tworzy kompleks unikatowy w skali europejskiej. Jest to największy i najciekawszy element stacji kolejowej Gniezno oraz atrakcja turystyczna.
Historia Noclegownię uruchomiono w 1899 roku. Obiekt był wyposażony w 30 łóżek dla drużyn parowozowych. Budynek posiadał układ 2,5-traktowy z półtraktowym korytarzem w centrum i od południa, zwarty został wąskim aneksem korytarzowym z niewielkim budynkiem pełniącym funkcję ustępów (obecnie rozebrany). W lipcu 1913 roku opracowano plan przebudowy i rozbudowy budynku. Dotychczasowa powierzchnia noclegowni została prawie podwojona. Inwestycję zrealizowano w latach 1913–1914. Główne wejście do budynku przeniesiono ze strony północnej na zachodnią. Po przebudowie liczbę łóżek zwiększono do 50. W lipcu 1940 dokonano niewielkich zmian we wnętrzu noclegowni – rozebrano aneks korytarzowy wraz z zewnętrznymi ustępami, a na ich miejscu wykonano drzwi wejściowe wraz z modernistycznym portalem.