Po nim ratować swojego pana chce służący Freja, Jęczmyk (Byggvir) i jego żona Słódka (Beyla); Hajmdal i Skadi, ale wszyscy zostają obrażeni przez Lokiego. Także Sif próbowała zakończyć kłótnię, podając Lokemu miód w naczyniu z kryształu, obdarowany jednak począł mówić, jak to zdradziła z nim swego męża. Wtedy właśnie ze wschodu wrócił wspomniany Thor, a jego przybycie obwieściły drżenia gór. Loke wymienia z nim kilka uszczypliwości, przewyższając go inteligencją i błyskotliwością. Thor jednak jest silny i Loke ze strachu opuszcza biesiadę:
W tym miejscu kończy się poetycka część pieśni.
thumb|200px|Loki i Sigyn, obraz Mårtena Eskil Winge'a (1863) Zakończenie historii również pisane jest prozą. Fragment ten figuruje pod swoim własnym tytułem O Lokem. Niemiły gość Egira przybrał po ucieczce postać łososia, by ukryć się w wodospadzie opadającym do fiordu Frangangr. Asowie jednak znaleźli go i odłowili. Pojmanego związali jelitami jego syna Nára (drugiego potomka Lokego, imieniem Narwi, uczynili wilkiem). Skadi, którą Loke obraził, wzięła jadowitą żmiję. Umieściła ją powyżej głowy Lokego, tak by jad żmii kapał związanemu na głowę. Żona Lokego wzięła natomiast czaszę i podstawiła ją tak, by uchronić męża przed jadem. Jednakże co jakiś czas czasza wypełnia się. Żona Lokego musi ją wtedy opróżnić.