Sławienie w pieśniach uczt nie dziwi u ludzi cierpiących głód. Charakterowi kultowemu przeczy zaś brak jakichkolwiek elementów związanych z kultem.
Czas powstania pieśni próbowano określić również na podstawie ukazania w niej bogów w kategoriach moralnych. Otóż każdy z nich został w niej zganiony. Wysunięto więc hipotezę, że pieśń może stanowić w istocie satyrę na bogów. Oznaczałoby to, że mogła powstać w czasie bezpośrednio poprzedzającym chrystianizację Skandynawii lub też w trakcie zmiany religii. Z drugiej jednak strony trudno ten pogląd uzasadnić. Powstaje pytanie o autora takiej satyry. Kościół katolicki nie prowadził walki ideologicznej z wierzeniami germańskimi. W dawnych bogach widział niebezpieczeństwo zbyt duże, by śmiać się z nich, tworzyć na nich satyrę. Nie uznawał ich za wymyślone umysłem ludzkim twory, ale za demony, wyrządzające człowiekowi zło. Daleka od takiej wizji jest omawiana pieśń. Występujący w niej bogowie nie pomagają ani nie szkodzą ludziom. Po prostu siedzą i ucztują. Przeczy to chrześcijańskiemu źródłu pieśni. Opisywanie ułomnych bogów łączy się raczej z ludowym charakterem pieśni. Nie opisuje ona Odyna jako wielkiego wodza. Ucztujący piją piwo, napój szeroko rozpowszechniony u Germanów. Również pity przez Lokego miód to stary indoeuropejski napój.