W 1963 napisał pierwszą książkę Erogotoshi-tachi (Mistrzowie pornografii, 1966), osadzoną w Kobe i wykorzystującą tamtejszy dialekt. Przyniosła mu ona uznanie (w 1966 Shōhei Imamura nakręcił na jej podstawie film). Tematyka erotyczna była częstym wątkiem jego dzieł. W 1972 został ukarany grzywną za opublikowanie w magazynie Omoshiro-hanbun (dosł.: dla żartu, pół żartem), którego był redaktorem, opowiadania pt. Yojōhan fusuma no shitabari, autorstwa Kafū Nagai (1879–1959). Mimo odwołań i zeznań świadków na korzyść Nosaki, japoński Sąd Najwyższy podtrzymał wyrok.
Innym motywem w jego twórczości był chaos, jaki panował po wojnie w Japonii, i wątki autobiograficzne z trudnego dzieciństwa. Oba są widoczne w nowelach Hotaru no haka (Grobowiec świetlików) i Amerika hijiki (Amerykańskie algi), za które w 1967 otrzymał literacką Nagrodę Naokiego (Naoki-shō). Pierwsza z noweli, bezpośrednio związana ze wspomnieniem śmierci siostry, która zmarła z głodu w sierpniu 1945, została sfilmowana w 1988 przez Isao Takahatę ze Studia Ghibli. W drugiej, narratora prześladuje pamięć o życiu z sutenerstwa dla amerykańskich żołnierzy armii okupacyjnej i zbierania po śmietnikach. Tytułowe hijiki to jadalny wodorost, który jednakże okazuje się być czarną herbatą z zapasów wspomnianych żołnierzy.