Idea rozwiązania, które zaproponował Roesch, opierała się na zrezygnowaniu z tylnego śmigła ogonowego, które wytwarza jałowy ciąg skierowany w bok śmigłowca, nieprzydatny w locie na wprost z dużą prędkością, i zastąpieniu go dwoma śmigłami, umieszczonymi po obydwu stronach kadłuba, wytwarzającymi ciąg do przodu. Dzięki takiemu rozwiązaniu, symetrycznie umieszczono śmigła po obydwu stronach kadłuba, przy czym jedno ze śmigieł pracuje na większych kątach natarcia, a drugie na mniejszych. W ten sposób z jednej strony obydwa wirniki wytwarzają ciąg potrzebny do uzyskania dużej prędkości w locie postępowym, a z drugiej strony przeciwdziałają reakcji kadłuba na obracający się wirnik główny, tak samo jak umieszczone klasycznie z tyłu śmigło ogonowe. Po akceptacji pomysłu francuskiego inżyniera ruszyła budowa prototypu, który oparto na istniejącej konstrukcji śmigłowca AS365N3 Dauphin. Na końcach skrzydeł o ujemnym wzniosie, umieszczonych po obydwu stronach kadłuba zainstalowano śmigła, napędzane tymi samymi silnikami co wirnik główny, dwoma jednostkami Rolls-Royce Turbomeca RTM322-01/9a. Moc silników przenoszona jest na śmigła poprzez system wałów i przekładni planetarnych różnicujących moc w zależności od potrzeb. Zmodernizowany, pięciołopatowy wirnik główny pochodzi ze śmigłowca EC155.