Stanisław Ruciński (ur. 19 lipca 1931 w Golinie, zm. 23 marca 2014 w Warszawie) − polski pedagog, doktor habilitowany nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki o specjalności pedagogika, teoretyk wychowania, fenomenolog-personalista, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, Wyższej Szkoły Pedagogicznej Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, Salezjańskiego Instytutu Wychowania Chrześcijańskiego, Wyższej Szkoły Nauk Społecznych − Pedagogium w Warszawie, członek Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego, członek Zespołu Pedagogiki Chrześcijańskiej KNP PAN.
Życiorys W czasie II wojny światowej uczył się w ramach tajnego nauczania. Egzamin maturalny uzyskał kończąc klasę humanistyczną Liceum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu w maju 1950 roku. W 1950 roku podjął studia pierwszego stopnia w zakresie nauk społecznych na Wydziale Filozoficzno-Społecznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, które ukończył w roku 1953. Mimo uzyskanych bardzo dobrych wyników, a także poparcia ze strony prof. Stefana Szumana nie został zakwalifikowany (przez wszechwładne wówczas organizacje polityczne) na studia drugiego stopnia.