Prowadził również wykłady z mechaniki budowlanej Instytucie Technologicznym i Instytucie Politechnicznym w Petersburgu. Wykłady poświęcone kratownicom, belkom ciągłym i sklepieniom publikował w postaci tematycznych książek i skryptów. Pracę naukową i dydaktyczną łączył z praktyczną działalnością w wydziale mostów (od 1884 r.) w Technicznej Radzie (1890-1917) Ministerstwa Komunikacji, której przewodniczył inny Polak – prof. Stanisław Kierbedź, a także w Radzie Inżynierskiej, prezesując równocześnie Komisji Mostowej tej Rady. Wchodził również w skład Komitetu Technicznego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, zajmując się w nim mostami.
Prof. S. Kunicki był w tym czasie autorem projektów dużych kolejowych mostów żelaznych, m.in. 19-przęsłowy kratowy o dwóch przęsłach zwodzonych na odnodze Balda delty Wołgi k. Astrachania (zbudowany 1907–08). Największe przęsła tego mostu miały 106,5 m rozpiętości, filary posadowiono na kesonach zagłębionych do 28,6 m. Podobny most projektu K. zbudowano też na pobliskiej odnodze Wołgi – Buzań. Projektował także stalowe mosty kratowe na kolejach: Zachodniosyberyjskiej, Pd.-Zachodniej, Północnodonieckiej, Moskwa–Jarosław, Witebsk–Żłobin.