Henryk V (ur. w 1173 lub 1174 r., zm. 28 kwietnia 1227 r. w Brunszwiku) – palatyn reński od 1195 do 1212 r. z dynastii Welfów.
Życiorys Henryk był najstarszym synem potężnego księcia Saksonii i Bawarii Henryka Lwa i jego drugiej żony Matyldy, córki króla Anglii Henryka II. W wyniku sporów ojca z cesarzem Fryderykiem I Barbarossą, ten pierwszy w 1180 r. utracił swoje dobra w Rzeszy. Udał się na wygnanie, jednak przez kolejne lata próbował odzyskać utraconą pozycję. W 1189 r. Henryk wrócił do Saksonii i uczestniczył w walkach przeciwko Hohenstaufów, m.in. uczestniczył w obronie Brunszwiku.
Ostatecznie w 1190 r. zawarto układ, który miał skończyć spory między Welfami i Hohenstaufami, a młody Henryk został zmuszony do towarzyszenia królowi Niemiec Henrykowi VI Hohenstaufowi (synowi zmarłego w międzyczasie Fryderyka Barbarossy) w wyprawie do Italii – brał udział w koronacji cesarskiej Henryka w Rzymie oraz w oblężeniu Neapolu. Zbiegł spod Neapolu, gdzie Henryk ciężko zachorował, i wyruszył z powrotem do Niemiec, aby walczyć o odzyskanie pozycji swego rodu;