W 1921 r. powrócił do Polski, a rok później został powołany na stanowisko zastępcy profesora w Katedrze Urządzeń Maszynowych Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej. W 1922 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego Politechniki Warszawskiej.
Był jednym ze współzałożycieli Stowarzyszenia Mechaników Polskich, sprawował również funkcję redaktora Wiadomości Polskiego Komitetu Normalizacyjnego. Pomimo przejścia na emeryturę w 1934 r. nadal działał w kołach naukowych, należał do Zrzeszenia Profesorów i Docentów Szkół Akademickich, jak również był rzeczoznawcą Izby Przemysłowo-Handlowej w Warszawie.
Zmarł 11 listopada 1942 r. w Opolu Lubelskim.
Stanowiska 1902–1903 – konstruktor, odlewnik i monter silników parowych w fabryce Allis and Chalmers Co. w Chicago od 1903 r. – konstruktor w fabryce Sautter, Harle et Co. w Paryżu od 1904 r. – wykładowca projektowania silników parowych i dźwignic w Instytucie Technologicznym w Charkowie 1904-1908 – kierownik budowy turbin parowych i turbogeneratorów w Fabryce Metali w Petersburgu 1909-1911 – dziekan Wydziału Mechanicznego Instytutu Politechnicznego w Nowoczerkasku od 1921 r.