Morfologia Ecja mają pęcherzykowaty, językowaty lub kolumnowaty kształt i wysokość około 0,5–1,5 mm. Początkowo są żółtawe, a po wysypaniu się ecjospor białawe. Po odpadnięciu ecjów pozostają po nich niewielkie blizny lub żółte, względnie brązowe plamy. Na jednej igle sosny występuje zazwyczaj jedno lub kilka ecjów. Uredinia i telia powstają na dolnej stronie liści drugiego żywiciela mają postać okrągłych owocników o średnicy ok. 1 mm i barwie początkowo pomarańczowej, później czerwonej.
Występowanie i siedlisko Jest szeroko rozprzestrzeniony na całej półkuli północnej. Na półkuli południowej podano jego występowanie w Ameryce Południowej i na Nowej Zelandii.
Atakuje głównie sosny dwu i trzyigielne, najczęściej sosnę zwyczajną. Drugim żywicielem są liczne gatunki astrowych, m.in. miłosna górska, podbiał pospolity, smotrawa okazała, lepiężnik biały, mlecz polny, pszeniec zwyczajny, różne gatunki dzwonków, starców, omamów, sasanek, szelężników i inneWiesław Mułenko, Tomasz Majewski, Małgorzata Ruszkiewicz-Michalska, A preliminary checklist of micromycetes in Poland. Wstępna lista grzybów mikroskopijnych Polski, Kraków: W. Szafer. Institute of Botany, PAN, 2008, .
Na Coleosporium tussilaginis pasożytuje nadpasożyt Ramularia coleosporii.
Przypisy
Kategoria:Pęcherzycowate Kategoria:Mykobiota Polski