Park Narodowy Iguaçu – park narodowy położony w brazylijskim stanie Parana przy granicy z Argentyną, utworzony 10 stycznia 1939. Od południa jego granicę stanowi graniczna rzeka Iguaçu, dalej znajduje się argentyński Park Narodowy Iguazú. Od 1986 figuruje na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Od 2008 uznawany jest przez BirdLife International za ostoję ptaków IBA.

Utworzony 10 stycznia 1939 na podstawie dekretu nr 1035. Powstał jako drugi park w Brazylii. Liczy 1700,86 km² powierzchni. Za obszar chroniony uznano go już w 1916. Po utworzeniu był poszerzany o dodatkowe obszary w 1944 i 1981.

Warunki naturalne Park położony jest tuż powyżej miejsca, w którym rzeka Iguaçu wpada do Parany. Iguaçu tworzy południową granicę parku. W jego obrębie znajduje się 19 większych i 275 pomniejszych wodospadów.

Obszar parku w większości jest płaski. Podłoże tworzą głównie wulkaniczne bazalty i mezozoiczne osady, gleby częściowo laterytowe.

Charakterystycznym punktem parku są wodospady Iguaçu;