W latach 1982–1983 co najmniej czterokrotnie był w składach sądów wojskowych, które skazywały za działalność opozycyjną w stanie wojennym. Sam Iwulski twierdził w wywiadzie z 2008, że poza jedną, nie pamięta ich. Jak wynika z danych w archiwach i katalogach IPN, od 3 grudnia (1982) do 26 stycznia (1983) Józef Iwulski brał udział w wydaniu siedmiu wyroków na łącznie 16 opozycjonistów. Trzech z nich zostało uniewinnionych, a 13 skazanych, z czego 9 w zawieszeniu, a 4 na kary więzienia. W najwcześniejszych wyrokach sędzia zgłaszał zdanie odrębne i dążył do złagodzenia wyroku przynajmniej wobec 4 osób. Sąd Najwyższy zakwalifikował w wyroku jeden z wyroków Iwulskiego polegający na pozbawieniu wolności jako zbrodnię przeciwko ludzkości, przy czym zgłoszono również zdanie sędziego kwestionujące traktowanie wyroków jako zbrodni przeciw ludzkości.
W 1978 został asesorem, a później sędzią w Sądzie Rejonowym dla Krakowa-Podgórza i dla Krakowa-Krowodrzy w Krakowie. Pełnił w jego ramach funkcję przewodniczącego wydziału cywilnego. W latach 1978–1981 członek PZPR. „Ewentualna” przynależność do „Solidarności” nie została potwierdzona według innych dokumentów.