Do udziału w ćwiczeniach przydzielono łącznie 97 okrętów, z czego: w skład floty ofensywnej weszły między innymi: pancernik , lekkie krążowniki „Awrora” i „Diana”, 2 dywizjony kontrtorpedowców; w skład floty defensywnej weszły między innymi: pancerniki „Cesariewicz” i „Sława”, lekkie krążowniki i „Oleg”, 3 dywizjony kontrtorpedowców, 3 dywizjony torpedowców, 1 dywizjon okrętów podwodnych. Przebieg manewrów obserwowali oficerowie Sztabu Generalnego oraz – z krążownika torpedowego – cesarz Mikołaj II.
Zadania jakie postawiono flocie ofensywnej, to przebycie trasy z Libawy do Zatoki Fińskiej i wysadzenie desantu w jej wschodniej części. Flota defensywna miała jak najszybciej wykryć, a następnie obserwować okręty przeciwnika. W początkowej fazie celem działań było opóźnianie floty ofensywnej, a ostatecznie należało zapobiec wysadzeniu desantu. Flota defensywna stacjonowała w bazach w Kronsztadzie i Sveaborgu – jednym z celów manewrów była weryfikacja sprawności tych baz w zaopatrywaniu floty i zadaniach mobilizacyjnych.