Tensometria oporowa (elektrooporowa) – metoda pomiaru odkształceń materiału badanej konstrukcji, pozwalająca na wyznaczanie odkształceń w wybranych punktach i kierunkach na powierzchni obiektu, za pomocą czujników elektrooporowych, przyklejonych w tych punktach.
Szerokie zastosowanie tensometrii oporowej datuje się od połowy XX wieku, kiedy w lotnictwie na szeroką skalę były wykonywane pomiary naprężeń w konstrukcjach skrzydeł. Stało się to konieczne w związku z katastrofami tych konstrukcji wywołanymi zmęczeniem materiału przez intensywny flatter powstający podczas ówczesnych prób przekraczania przez samoloty bariery dźwięku. W wyniku tych pomiarów opracowano nowy, skośny typ profilu skrzydeł zapobiegający powstawaniu flatteru.
Oczyszczoną powierzchnię metalu pokrywa się cienką warstwą specjalnego kleju, który powinien mieć następujące własności: brak pełzania pod obciążeniem, brak histerezy, odporność na działanie wilgoci, odporność na działanie podwyższonych temperatur, dobrą przyczepność do podłoża, odporność na działanie chemikaliów, wysokie własności izolacyjne.