thumb|240px|Osobnik sfotografowany w Parku Narodowym Marakele Przeważnie dudkowce natalskie widywane są pojedynczo lub w parach, okazjonalnie w grupach 6–10 osobników. Lot nieco falisty, z gwałtownymi uderzeniami skrzydeł. W trakcie lotu godowego lub wypuszczenia złapanego ptaka zmodyfikowana lotka P6 wydaje głos zapisywany jako frrt-frrt. Są to ptaki silnie terytorialne, przeganiają nie tylko inne dudkowce natalskie, ale i wikłacze złotolice (Ploceus capensis) czy czarnotki rudoskrzydłe (Onychognathus morio). Tolerują nektarniki malachitowe (Nectarinia famosa) na tej samej roślinie, ale nie tym samym kwiecie. We krwi dudkowców natalskich stwierdzono apikompleks Leucocytozoon deswardti – stwierdzono go również u australijskiego miodojada, koralicowca kosmatego (Anthochaera chrysoptera), co sugeruje, że gatunki te mogły mieć wspólnego przodka, nim oddzieliły się dzięki dryftowi kontynentalnemu około 40 mln lat temu.
Pożywieniem tych ptaków jest nektar, pająki i owady. Stwierdzono pożywianie się na kwiatach m.in. aloesu drzewiastego (Aloe arborescens), kuflików (Callistemon), koralodrzewi (Erythrina), Grevillea, Greyia, trytomy (Kniphofia) i 7 gatunków srebrników.