Ukaz został podany do wiadomości publicznej między 30 czerwca a 8 lipca 1916 r., wywołując powszechne oburzenie wśród mężczyzn. Nie chcieli oni zostawiać gospodarstw w porze zbiorów bawełny, a także obawiali się, że pozostawione na miejscu kobiety będą musiały podjąć pracę i przez to wyjdą z domówJ. Rohoziński, Bawełna..., s. 535.. Szybko rozeszły się również pogłoski, jakoby rekruci mieli trafić do oddziałów frontowych i walczyć przeciwko współwyznawcom – muzułmańskim Turkom. Lud Jomudów uznał natomiast pobór do prac pomocniczych za obrazę honoru i zbiorowo emigrował na terytorium Persji i Afganistanu, dopuszczając się po drodze aktów grabieży i zabijając rosyjskich żołnierzy wojsk pogranicznych. Bunt na znacznym obszarze rosyjskiej Azji Środkowej, od Uralska do Fergany, wybuchł praktycznie natychmiast po ogłoszeniu ukazu. Na całym tym obszarze dochodziło do napadów na biura, gdzie prowadzono zapisy rekrutów, do niszczenia linii kolejowych i telegraficznych. 11 lipca 1916 r. miała miejsce masowa demonstracja w Taszkencie.