Ewolucja i systematyka Najstarszym poznanym gatunkiem torbaczy jest wymarły †Sinodelphys szalayi, którego szczątki odkryto w 2003 w Chinach. Żył 125 mln lat temu. Kopalne torbacze są znane głównie z Ameryki Północnej i Południowej z okresu górnej kredy. Były szeroko rozprzestrzenione, ich ślady znaleziono na niemal wszystkich kontynentach. Największy rozkwit osiągnęły w Australii, dokąd dotarły z Ameryki Południowej przez Antarktydę 100–65 mln lat temu. Prawdopodobnie zostały wyparte przez ssaki łożyskowe, a ich zasięg ograniczył się do dzisiejszego obszaru występowania z powodu utrudnionego dostępu łożyskowców do Australii i Ameryki Południowej.
W tradycyjnej klasyfikacji torbacze miały rangę rzędu, w którym wyróżniano 19 rodzin.
Według najnowszej systematyki wśród torbaczy wyróżnia się jeden nadrząd wraz z następującymi rzędami: Australidelphia F.S. Szalay, 1982 – australotorbowe Microbiotheria F. Ameghino, 1889 – torbikowce Notoryctemorphia Kirsch, 1977 – kretoworokształtne Dasyuromorphia Gill, 1872 – niełazokształtne Peramelemorphia Kirsch, 1968 – jamrajokształtne Diprotodontia R. Owen, 1877 – dwuprzodozębowce incertae sedis Didelphimorphia Gill, 1872 – dydelfokształtne Paucituberculata F. Ameghino, 1894 – skąpoguzkowce