Sukces na turnieju w Grecji dał podwaliny pod dalszą pracę zespołu. Co prawda na kolejnych dwóch turniejach – w Czarnogórze i Chorwacji – trzon drużyny stanowili wciąż weterani z Krety, jednak od tego momentu rozpoczął się autorski projekt selekcjonera, który w gotowym już zespole zaczął wymieniać poszczególne elementy, dopasowując zawodników do swojej wizji gry. Występ Polaków na hali w Herceg Novi zakończył się jednak rozczarowaniem. Po wygraniu rywalizacji w fazie grupowej, biało-czerwoni ponownie trafili na starych znajomych – Kazachów. Ich rewanż za porażkę w Grecji był pokazem dyscypliny – zdeterminowani i świetnie zorganizowani rywale znakomicie się bronili i bezlitośnie punktowali błędy Polaków, eliminując nas z dalszych zmagań.
Kolejny rok, kolejne Mistrzostwa Europy. Turniej we Vrsarze zakończyliśmy sklasyfikowani na siódmym miejscu, choć na kilka minut przed końcem ćwierćfinału z Bośnią Polacy prowadzili 2:0, fetując niesamowitego gola zdobytego przez bramkarza Norberta Jendruczka z własnego pola karnego. W końcówce rywale wyrównali, a następnie okazali się silniejsi psychicznie w serii rzutów karnych.