Bogumił Studziński (ur. 24 października 1931 w Kamieniu Dużym k. Opoczna, zm. 20 lipca 1987 w Warszawie) – polski prawnik, działacz opozycji w PRL, działacz katolicki i społeczny.
Życiorys Od 1945 uczestniczył w konspiracji antykomunistycznej, za co w 1951 został skazany na karę 10 lat pozbawienia wolności, zwolniony na mocy amnestii w 1955. W latach 1956–1960 studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim, w latach 1960–1962 na Uniwersytecie Jagiellońskim, równocześnie pracując, w latach 1956–1960 w hurtowni „Społem”, w latach 1960–1962 w Centrali Handlu Zagranicznego „Polimex”. Po ukończeniu studiów pracował w Fabryce Tarcz Ściernych w Grodzisku Mazowieckim (1963–1965), a od 1965 jako radca prawny (od 1968 do 1982 w Głównym Urzędzie Telekomunikacji Międzymiastowej, od 1982 do 1987 w Biurze Projektów „Balneoprojekt”.
Od 1960 do rozwiązania w 1970 był członkiem zarządu Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich, od 1966 należał do Towarzystwa Przytułku św. Franciszka Salezego w Warszawie, w latach 1968–1986 był sekretarzem zarządu, od 1986 do śmierci wiceprezesem towarzystwa. Od 1970 był członkiem Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie, w latach 1976–1984 i 1986–1987 członkiem zarządu KIK.