W myśl rozkazu Berii stracone miały zostać osoby skazane za „działalność kontrrewolucyjną”, „działalność antysowiecką”, sabotaż i dywersję, a także więźniowie polityczni znajdujący się w śledztwie.
Ewakuacja i eksterminacja więźniów Z dokumentów odnalezionych w sowieckich archiwach wynika, że stan osadzonych w tarnopolskim więzieniu na dzień 10 czerwca 1941 roku wynosił 1592 osoby. Z kolei w chwili wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w celach przebywało 1790 więźniów.
Z zachowanych sowieckich raportów wynika, że po rozpoczęciu niemieckiej inwazji zwolniono 217 więźniów, w większości skazanych za przestępstwa pospolite lub mniejszej wagi. NKWD podjęło także próbę ewakuacji części osadzonych. W ostatnich dniach czerwca (Jerzy Węgierski podaje datę 30 czerwca) z miasta wyprowadzono kolumnę liczącą od 1000 do 1200 więźniów. Było wśród nich wielu przedstawicieli polskiej inteligencji, aresztowanych po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej. Więźniów popędzono pieszo na wschód, mordując po drodze każdego, kto próbował uciec lub nie miał siły iść dalej. W Wołoczyskach lub Podwołoczyskach więźniów załadowano do pociągu i powieziono dalej na wschód. W Wykazie odjazdów i ruchu transportów z więzień NKWD Ukraińskiej SRR podano, że transport skierowano najpierw do Kurska, a następnie na Ural.