Wymordowanie więźniów W przededniu niemieckiej inwazji w drohobyckim więzieniu przetrzymywano prawdopodobnie około 400 osób. Liczba więźniów wzrosła po 22 czerwca 1941 roku, gdyż w związku z wybuchem wojny NKWD rozpoczęło masowe aresztowania prawdziwych i domniemanych wrogów władzy sowieckiej. Według niektórych świadków mogło zostać wówczas zatrzymanych nawet do 300 osób. Dokładna liczba jest niemożliwa do ustalenia, gdyż osób aresztowanych po wybuchu wojny nie zarejestrowano w więziennej ewidencji.

W latach 90. XX wieku śledztwo w sprawie masakry więziennej w Drohobyczu prowadziła Okręgowa Komisja Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Łodzi. Polskim śledczym i historykom nie udało się jednak odtworzyć przebiegu zbrodni. Przypuszczano, że Sowieci w pierwszym rzędzie przystąpili do likwidacji osób, wobec których jeszcze przed wojną, na mocy art. 58 kodeksu karnego ZSRR i art. 54 kodeksu karnego Ukraińskiej SRR, orzeczono karę śmierci lub wysokie wyroki więzienia. Zakładano także, że większość ofiar zginęła od strzału w potylicę.