RBD stwierdzano w pojedynczych przypadkach encefalomiopatii mitochondrialnej, limbicznego zapalenia mózgu, wodogłowia normotensyjnego, choroby Huntingtona, zespołu Tourette’a, choroby Machado-Josepha, stwardnienia rozsianego, zespołu Guillaina-Barrégo.
W przypadkach idiopatycznego RBD wywiad rodzinny często jest dodatni w kierunku domniemanego RBD, co sugeruje udział czynników genetycznych w rozwoju tej postaci zaburzenia.
Epidemiologia Częstość przewlekłej postaci RBD wzrasta z wiekiem. Objawy częstsze są u mężczyzn (80–90%). Rozpowszechnienie w populacji ogólnej szacuje się na 0,38%. Duże badanie ankietowe na grupie ponad 4900 osób w wieku 15–100 lat wykazało częstość gwałtownych zachowań podczas snu u 2%, z czego 25% prawdopodobnie spowodowane jest RBD, co daje rozpowszechnienie rzędu 0,5%.
Leczenie W łagodzeniu objawów stosuje się benzodiazepiny, najczęściej klonazepam, przyjmowany przed snem. Wykazano skuteczność pramipeksolu i melatoniny. Ważne jest zabezpieczenie sypialni i ograniczenie ryzyka urazów.
Historia Pierwszą serię przypadków pacjentów z RBD przedstawili Mahowald i Schenck w latach 1986-1987. Odkrycie modelu zwierzęcego zaburzenia (koty z uszkodzeniem w obrębie nakrywki mostu) wyprzedziło opisanie choroby. W 1990 roku RBD znalazło się w pierwszej Międzynarodowej Klasyfikacji Zaburzeń Snu.
Przypisy
Kategoria:Zaburzenia snu