Zdał lekarskie egzaminy specjalizacyjne z zakresu chorób wewnętrznych I° w roku 1956, a II° w roku 1961. Oprócz tego w roku 1966 uzyskał specjalizację II° z organizacji ochrony zdrowia. W 1960 roku objął stanowisko ordynatora Oddziału Wewnętrznego. W kolejnych latach pełnił też m.in. funkcje dyrektora Wojewódzkiej Przychodni Specjalistycznej w Warszawie, dyrektora Szpitala Wojewódzkiego w Warszawie (1960–1968), lekarza wojewódzkiego województwa warszawskiego (1968–1973), kierownika Wydziału Zdrowia i Opieki Społecznej Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie, podsekretarza stanu w Ministerstwie Zdrowia. Od 1968 do 1984 roku był Głównym Inspektorem Sanitarnym, od 1974 do 1983 r. prezesem Polskiego Czerwonego Krzyża, a od 1984 do 1990 r. dyrektorem Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego.

Doktoryzował się 22 lutego 1963 roku z zagadnień metabolizmu żelaza i miedzi w chorobie wrzodowej żołądka u prof. Witolda Orłowskiego, w 1976 roku habilitował się pracą pt. „Czynność nerek w marskości wątroby i wpływ na nie zespolenia żyły wrotnej z żyłą główną dolną”. Był promotorem rozpraw na stopień doktora oraz jednej na stopień doktora habilitowanego. Tytuł naukowy profesora uzyskał w 1986 roku.