Był radnym departamentu (1973–1979), jednym z zastępców mera Chalon-sur-Saône (1977–1983), przewodniczącym rady regionalnej Burgundii (1979–1982), radnym Paryża (1989–1993) i radnym regionu Île-de-France (1992–1993). W 1977 był delegatem do Parlamentu Europejskiego, w którym zasiadał do 1979.
Jako minister wchodził w skład sześciu socjalistycznych rządów. Od maja do czerwca 1981 był ministrem przemysłu w gabinecie, którym kierował Pierre Mauroy. Od lipca 1984 do marca 1986 pełnił funkcję ministra spraw wewnętrznych i decentralizacji u Laurenta Fabiusa. W dwóch gabinetach Michela Rocarda od maja 1998 do stycznia 1991 był ministrem spraw wewnętrznych, a następnie do maja 1991 ministrem obrony. Urząd ministra obrony sprawował także w kolejnych rządach, na czele których stali Édith Cresson (do kwietnia 1992) i Pierre Bérégovoy (do marca 1993).
W marcu 1993 powołany na prezesa Trybunału Obrachunkowego, na czele tego sądu stał do lutego 2001. W marcu 2001 został członkiem Rady Konstytucyjnej z nominacji przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego Raymonda Forniego. Dziewięcioletnią kadencję zakończył w marcu 2010.