W rozwoju ceramiki starogreckiej amfora występuje od X stulecia p.n.e. do końca IV wieku p.n.e., jako nader popularna w ceramice południowoitalskiej. W antycznym malarstwie wazowym wyróżnia się dwa podstawowe kształty tych naczyń: amfory szyjowe – z szyją wyraźnie odcinającą się od pękatego brzuśca; amfory brzuchate (wybrzuszone) – z szyją łagodnie połączoną z rozszerzonym brzuścem. Oprócz nich, w zależności od zmian kształtu i wzajemnych proporcji, wyodrębniono szczególne formy pochodne (amfora nolańska, tyrreńska, nikostenejska, południowoitalska itp.).
Specjalną odmianą dużych wybrzuszonych amfor, napełnianych oliwą pochodzącą z oliwek ze świętego gaju Ateny, były amfory panatenajskie. Zdobione tradycyjnymi malowidłami okolicznościowymi, stanowiły nagrodę dla zwycięzców w sportowych igrzyskach ku czci bogini, urządzanych w Atenach od 566 roku p.n.e.