Schronisko w Zakopanem 15 września 1923 spółdzielnia wydzierżawiła od Marii Witkiewicz 6-pokojową willę w Zakopanem, na Antałówce pod numerem 3 (później Broniewskiego 8, willa nosiła następnie nazwę LancaLidia Długołęcka, Maciej Pinkwart, Zakopane. Przewodnik historyczny, Kraj, Warszawa, 1989, s.227, ). Do 1936 prowadzono tutaj schronisko turystyczne Gospoda Włóczęgów. Willę wykupiono z czasem na własność. Jan Chmielewski zaprojektował rozbudowę obiektu, ale prac tych nigdy nie wykonano. U wylotu Doliny Białego wykupiono natomiast działkę z zamysłem wybudowania tam większego schroniska turystycznego – Karol Stryjeński wykonał nawet jego projekt, ale również w tym przypadku do realizacji nigdy nie doszło.
Schronisko na Antałówce było obiektem pośrednim między sanatorium, a domem wypoczynkowym. Na leczeniu przebywało tu wielu działaczy komunistycznych, m.in. Władysław Broniewski, Mieczysław Szczuka, Kazimierz Czapiński, Edward Baranowski, Władysław Kowalski, czy Józef Skrzypa. Gośćmi były też ich rodziny oraz sympatycy ruchów lewicowych. Lekarzem Gospody był Olgierd Sokołowski. Obiekt posiadał bibliotekę i świetlicę, gdzie odbywały się odczyty, dyskusje i prelekcje, najczęściej prowadzone przez działaczy z kręgu KPP i PPS-Lewicy. Dla gości organizowano wycieczki tatrzańskie, propagowano też taternictwo.