W 1941 stracił obywatelstwo irackie na fali represji wymierzonych w panarabistów po obaleniu rządów złotego czworoboku i Raszida Alego al-Kilaniego. Poglądy Był arabskim nacjonalistą i panarabistą, zwolennikiem koncepcji jednego wielkiego narodu arabskiego, do którego zaliczali się wszyscy rodzimi użytkownicy języka arabskiego. Odrzucał możliwość traktowania narodu jako wykreowanego politycznie bytu, twierdząc, że istniał on wiecznie, wyrażając poprzez język swój indywidualny charakter. Wspólnota języka była dla niego istotniejsza niż podziały wyznaniowe. Budowanie narodu irackiego, jednoczącego członków różnych plemion oraz wyznawców różnych religii, uważał jedynie za krok w długotrwałym procesie tworzenia jedności wszystkich Arabów. W okresie międzywojennym Irak miał być dla niego głównym ośrodkiem idei zjednoczeniowych, gdyż pozostałe niezależne państwa arabskie albo nie mogły pretendować do takiego znaczenia z racji swojego peryferyjnego położenia i zbyt silnej roli wewnętrznych konfliktów plemiennych (Arabia Saudyjska, Jemen), albo same nie traktowały kultury arabskiej jako