Wśród dziewięciu archontów istniał podział funkcji: archont eponymos stał na czele kolegium archontów, sprawował władzę wykonawczą, od jego imienia nazywano rok; archont polemarchos kierował polityką zagraniczną i dowodził wojskiem; archont basileus przewodniczył obrzędom religijnym, odpowiadał za sprawy religijne i kultowe; sześciu tesmotetów zajmowało się ustawodawstwem, byli oni również sędziami w sprawach prywatnych. Tesmoteci określali, co jest zgodne z normami prawnymi (themis) polis.
Po zakończeniu kadencji archont wchodził w skład areopagu. Reformy Klejstenesa pod koniec VI wieku p.n.e. spowodowały utratę znaczenia tego urzędu i ograniczenie jego funkcji do spraw religii i sądownictwa.
.
W Bizancjum Tytuł archonta używany był dla urzędników różnych stopni i rang oraz wobec przedstawicieli warstwy feudalnej. Stosowany wobec Słowian, w VI-VIII wieku oznaczał naczelnika plemienia, a od IX wieku określano tak namiestnika archontii – samorządowego słowiańskiego okręgu w militarnej organizacji temów. Miano to znane jest również z tytulatury własnej chanów Bułgarii naddunajskiej, ponieważ przyznawano go władcom państw słowiańskich (Serbii, Chorwacji, Moraw, Rusi). Za jego ówczesny odpowiednik uważany jest łac. iudexMały słownik kultury dawnych Słowian (red. L. Leciejewicz). Warszawa: Wiedza Powszechna, 1972, s.