Zasięg pocisków przy naprowadzaniu z okrętu wynosił do 350 km na dużej wysokości lub 110 km na małej; głowica bojowa miała masę 500 kg, zastosowana też mogła zostać głowica jądrowa o mocy 20 kiloton. Pocisk naprowadzany był radiokomendowo, a po uchwyceniu celu przez własną stację radiolokacyjną i wyborze celu, pocisk samonaprowadzał się na cel. Pociski tego typu mogły być też stosowane przeciwko celom lądowym. Można było naraz naprowadzać tylko dwa pociski z uwagi na liczbę anten systemu Binom, pozostałe ewentualnie mogły być wystrzelone w reżimie autonomicznym. Od przełomu lat 70. i 80. wszystkie okręty poza „Władywostokiem” zostały dostosowane do ulepszonych pocisków 3M44 Progriess, o większej odporności na zakłócenia i obniżonym profilu lotu. W systematyce NATO pociski rodziny P-35 nosiły oznaczenie SS-N-3.