Nie brał udziału w rewolucji islamskiej w 1979. Już po jej zwycięstwie zaciągnął się natomiast do Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej, w którym został jednym z najwyższych dowódców. Odszedł ze służby w latach 80. i pełnił następnie różne stanowiska ministerialne. W 1992 został ministrem kultury i islamskiego przewodnictwa, zastępując zbyt liberalnego, w ocenie prezydenta Alego Akbara Haszemiego Rafsandżaniego, Mohammada Chatamiego. W ciągu dwóch lat kierowania ministerstwem wzmocnił cenzurę. Następnie był dyrektorem państwowego koncernu mediowego IRIB. Kierując do 2004 państwowymi mediami, prowadził kampanię propagandową przeciwko reformom wdrażanym i proponowanym przez prezydenta Mohammada Chatamiego. Następnie wykładał filozofię na Uniwersytecie Teherańskim.
W 2005 bez powodzenia startował w wyborach prezydenckich w Iranie.
Był głównym negocjatorem irańskim w rozmowach dotyczących programu nuklearnego Teheranu. Stanowisko to otrzymał po zwycięstwie Mahmuda Ahmadineżada w wyborach prezydenckich w Iranie w 2005, zastępując Hasana Rouhaniego. Zrezygnował w październiku 2007 z powodu różnic poglądów z prezydentem. Równocześnie był sekretarzem Najwyższej Rady Bezpieczeństwa Narodowego.