Kult Atona wzmocnił kolejny faraon, Amenhotep III. Wallis Budge uważał, podobnie jak Gaston Maspero, iż kult Atona stał się popularny w 11. roku rządów króla, kiedy to ukończono budowę sztucznego jeziora dla królowej Teje, zaś królewskiej barce żeglującej po tym zbiorniku nadano imię Aton-Tehen („Aton połyskuje”)E. A. W. Budge, Tutankhamen. Amenism, Atenism and Egyptian Monotheism. (1923), s. 68. Również hymn ku czci słońca datowany na okres rządów tego króla mówi:
Chwała tobie, Atonie dnia, stwórco wszystkich rzeczy, który sprawiasz, że one żyjątłumaczenie James Roger Black, ibid. (format PDF) w oparciu o Adriaan De Buck, Egyptian Readingbook: Exercises and Middle Egyptian Texts, ss. 113-115..
Wprowadzenie henoteizmu Za wstęp do henoteizmu możemy uznać już działania Amenhotepa III, który zmienił dogmaty religijne oraz trzykrotnie poddał się świętu sed, uznając samego siebie za wcielenie Ra. Najistotniejsze zmiany wyprowadził jednak jego syn i następca, Echnaton (wcześniej Amenhotep IV – przed zmianą imienia na Echnaton) dokonał radykalnej reformy religijnej, wprowadzając religię henoteistyczną – kult Atona jako jedynego boga, zwłaszcza w miejsce wyznawanego dotychczas Amona. Świątynie innych bóstw zostały pozamykane. Istnieją opinie, iż reforma Echnatona była szkodliwa dla Egiptu, m.in.